Voedsel-prijzen

    


Een oude vrouw in Uganda schuifelt rond haar huisje. Ze heeft niets meer om te eten. Ze zoekt tussen het gras naar ‘greens’, eetbare groene blaadjes.

Op school is er vandaag geen eten voor de kinderen.

Of ze thuis te eten krijgen is maar zeer de vraag.

Ouders moeten hun kinderen vertellen dat er vandaag helaas weer niets te eten is.

In de ondervoedingskliniek is het druk.

Op een school in het Noorden dringen ouders tijdens de lunchpauze een school binnen, hopend dat ze iets te eten zullen vinden.

We hebben er allemaal last van: de stijging van de voedselprijzen. Ook in Uganda zijn de prijzen enorm gestegen. De prijs van een zak mais mail is meer dan verdubbeld.

De gevolgen van corona en de stijging van de prijzen zijn groot. Hulp is daarom hard nodig. We hebben Yes and Amen een bijdrage gegeven voor het eten, zodat de kinderen in ieder geval elke dag 1 maaltijd hebben, ook al is dat alleen maar posho (dikke pap van maismail). Ook zijn er voedselpakketten bij de allerarmsten gebracht. De vrouw die ‘greens’ zocht, bleek meer hulp nodig te hebben. Om haar huisje moest het nodige gedaan worden. Betty is er met een groep kinderen van de school naar toe gegaan om te helpen. Een mooi gebaar. Natuurlijk zijn leren lezen, rekenen, schrijven en alle andere schoolvakken belangrijk, maar ook omzien naar anderen en helpen waar nodig is van levensbelang.

Help!

28 april kwam ik weer terug uit Uganda. Na bijna 2 jaar zijn de scholen in januari weer opgegaan. De langdurige lockdown heeft een grote impact. Kinderen in de dorpen zaten thuis zonder enige vorm van onderwijs en voor veel ouders was de grootste zorg ‘hoe kom ik aan eten voor mijn gezin’. Veel mensen aten voornamelijk posho and beans (maispap en bonen). Andere leefden van alleen de mango’s als die rijp aan de bomen hingen. Anderen aten dagenlang niets.

De mensen proberen het leven weer op te pakken. Dat valt niet mee. Niet alle kinderen komen terug naar school. Andere ouders sturen ze juist wel, omdat kinderen daar eten krijgen. Maar schoolgeld kunnen velen niet betalen. Wat doe je dan als school? Stuur je de kinderen naar huis, terwijl je weet dat de schoolmaaltijd regelmatig de enige maaltijd van die dag is? Waar koop je als school eten van als de ouders weinig of niets bijdragen? Betaal je van het beetje geld dat binnenkomt de leerkrachten dan maar niet? Maar ook veel leerkrachten zijn niet terug gekomen en als je ze niet betaald is de kans groot dat ze vertrekken naar een school waar de ouders wel geld hebben. Leg je er bij neer dat de kwetsbaren geen school, geen eten hebben? Is er een oplossing? Kunnen wij daarbij helpen? JA! Namelijk door het zoeken naar sponsors voor deze kinderen. Dus bij deze:

Wie wil een kind in Uganda sponsoren, wie helpt een kind aan eten en onderwijs?

Voor 20 euro per maand kan een kind naar school, krijgt de schoolmiddelen die nodig zijn en krijgt dagelijks in ieder geval eten. Maar elk ander bedrag is ook welkom.

Ineke Bloemendaal

Wij willen graag naar school!

Wij willen graag op school blijven!

Motivatie

Motivatie

Waarom doet iemand wat hij of zij doet? Wat is zijn of haar motivatie?

Wat is je motivatie om een kinderhuis in Uganda te starten, zoals Noah’s Ark? Een plek waar je iemand mag zijn. Van nobody to somebody, van niemand naar iemand.

Wat is je motivatie om een school in Uganda te starten of je in te zetten voor het verbeteren van het onderwijs?

Al eerder schreef ik over Samuel. Hij groeide op in een sloppenwijk maar kreeg hulp en dat heeft hem gemotiveerd om zich nu zelf in te zetten voor kansarme kinderen.

Christian en Rebecca groeiden beiden op in een moeilijk situatie. Children Sure Home ontfermde zich over hen en zorgde er voor dat ze een opleiding konden volgen. De motivatie van CSH werd ook hun motivatie om een school te beginnen.

Wat motiveert je om ook een school te bouwen in de gemeenschap waar je vandaan komt?

Wat is de motivatie van leerkrachten om een nieuwe weg in te slaan? Om het leren lezen te verbeteren door een nieuwe methode, Jolly Phonics, te gebruiken. 10 jaar terug kenden nog maar heel weinig mensen deze methode. Inmiddels is de methode bij de meeste leerkrachten min of meer bekend, maar weet nog lang niet iedereen hoe er mee te werken. Steeds meer leerkrachten raken gemotiveerd om hier mee te werken. Een leerkracht vertelde dat hij wel eens gefrustreerd raakte als kinderen maar niet leerden lezen terwijl hij van alles probeerde. Nu is hij gemotiveerd om met Jolly Phonics te gaan werken.

Een andere leerkracht vertelde me dat bij haar eerste sollicitatie gevraagd werd naar dubbelklanken. Ze kon er geen antwoord op geven en schaamde zich. Het motiveerde haar om meer te leren en zo kwam ze in aanraking met Jolly Phonics. Ze wil hier graag alles over leren.

Wat motiveert je om door te gaan ook al is het moeilijk, vooral na corona. Wat als je vaak niet weet hoe je aan voldoende middelen kunt komen, of dat nou eten voor de kinderen is of leermiddelen. In Uganda werken veel mensen vanuit hun geloof, ze vertrouwen erop dat God ze zal helpen.

Ik ben blij dat ik, ook dit jaar weer, gemotiveerde mensen heb ontmoet.

Dat motiveert mij dan weer om door te gaan! Deze 3 maanden in Uganda zitten er alweer bijna op. Donderdag land ik weer op Schiphol. Maar Learning for all gaat door! We blijven ons inzetten voor de verbetering van het onderwijs in Uganda, met het zoeken naar sponsors. We blijven contact houden met de mensen in Uganda. En ik hoop dat ik nog vaak naar Uganda kan gaan!

Motivatie

Bruiloft van Harriet en Peterson

Bruiloft in Uganda

Volgens de cultuur in Uganda gaat er heel wat aan een bruiloft vooraf. Als een stel besluit om te trouwen gaat de bruidegom naar een tante van de bruid. Deze tante stelt de bruidegom allerlei vragen. Wat de bruidegom doet, over zijn familie, enz. Als tante besluit dat de bruidegom geschikt is voor haar nichtje deelt ze haar bevindingen met de ouders van de bruid Als de ouders akkoord gaan kan er onhandeld worden over de eventuele bruidschat.

Ik vroeg of het wel eens voorkomt dat de vader geen toestemming geeft voor een huwelijk. Iemand vertelde dat haar vader een keer geen toestemming gaf, omdat de bruidegom uit een stam kwam waar, volgens de traditie, de eerstgeborene van een stel opgegeten wordt. De bruidegom zei dat zijn familie dat niet deed, maar de vader wilde het risico niet nemen en de bruiloft ging niet door. Ondanks het feit dat stammen meer en meer mixen zijn er nog tradities en vooroordelen. Zo werd (en wordt) er in centraal Uganda beweert dat iemand uit het oosten pas slim wordt op zijn 45e.

Voordat de bruiloft plaatvindt is er de introductie. Een grote happening. Familie en vrienden van de bruidegom komen naar de bruid en haar familie, vrienden en dorpsgenoten. Verschillende groepjes mensen komen ze begroeten. Daarna komen, om de beurt, de bruid en bruidegom met een groep familie en/of vrienden binnen, waarna ze samen een rondje langs de gasten gaan. Dat gaat allemaal al dansend, gepaard met muziek en op de hoogtepunten enthousiast ‘gegil’ van aanwezigen.

Volgens de traditie dragen vrouwen een gomesi, de mannen een kanzu? Als er een bruidschat overeen gekomen is kan dat dan ook geregeld worden.

Zaterdag was de introductie van Harriet, hoofd van de Nursery school New Horizon. Ze gaat trouwen met Peterson. Ze komen beiden van een andere stam, maar dat geeft gelukkig geen problemen. Ze hebben elkaar voor het eerst ontmoet tijdens een driedaagse Jolly Phonics training. Het feest vond plaats bij het huis van haar ouders in Masaka, 4 a 5 uur rijden van Mukono. Gelukkig kon ik meerijden. De dag begon met regen, maar gelukkig was het ’s middags droog. Het was wel overal nog erg modderig waardoor mijn schoenzolen ineens een paar centimeter dikker waren. Volgende week is de bruiloft.

Andere feestelijke bijeenkomsten: Easter carols. Paasviering met de New Horizon scholen.

En een geweldige paasmusical

Groeten uit Uganda van Ineke

Weggooien of …………..

Kapot speelgoed, een gat in je sok, kleding met een gat of vlek? Gooi je dat weg, repareer je het? Een doos, doppen van flessen, stokjes of stenen heeft dat waarde? In Uganda zie ik heel veel dingen die in de Westerse wereld hoogstwaarschijnlijk al lang weggegooid zouden zijn. Kinderen lopen in kleding met vlekken en gaten. Een kind met sokken waar de onderkant bijna verdwenen was, trok het bovenste stuk van de voet van de sok over zijn tenen en trok zijn schoenen aan. Kinderen spelen met speelgoed waarvan verschillende onderdelen ontbreken. En het is mooi om te zien met hoeveel plezier en fantasie ze hier nog mee spelen. Betekend dat, dat we hier onze rotzooi wel kunnen dumpen? Nee, absoluut niet. Maar het geeft je wel te denken. Gooien wij misschien dingen wel erg gemakkelijk weg? Onderschatten we de creativiteit en fantasie van kinderen? Zijn wij teveel gehecht aan ‘mooi’? Worden we daar echt gelukkig van? Stel je voor dat het geld dat wij gebruiken voor het kopen van ‘overtollige’ produkten gebruikt zou worden voor eten, voor schoolgeld en het verbeteren van onderwijs in Afrika?

Wie gaat er mee op mijn traktor? De berg op? Of op de boda naar Kampala?

Gevaarlijk?

Gevaarlijk?

’s Morgens om 7 uur lopen er al veel mensen langs de weg. Ze gaan naar hun werk en kinderen gaan naar school. Ook langs de weg waar de auto’s 100 of meer rijden lopen kinderen. Boda boda’s rijden er met vanalles achterop. Grote kisten, (meerdere) mensen, dieren, eten, Stukken hout of metaal van 3 meter breed. De auto’s moeten er dan maar omheen. Vrachtwagens vervoeren spullen en mensen in een open achterbak. Auto’s toeteren regelmatig om aan te geven dat ze er aan komen.

Gevaarlijk?

Het reizen op een boda. Zonder helm en niet iedereen rijdt altijd even voorzichtig. Voor mij trouwens een reden om af te stappen. Laatst zat ik in Kampala achterop een boda en de chauffeur driver stopte pas op een kruispunt voor een stoplicht toen ik stop riep. Ik zei dat ik niet verder met hem ging. Dat begreep hij niet ‘I stopted when you say stop.’ Ja, maar ik heb liever dat je zelf de regels kent.

Gevaarlijk?

Er rijden taxibusjes voor 14 personen, waar er regelmatig 20 of meer ingepropt worden. De conducteur hangt regelmatig half over de passagiers heen omdat er gewoon geen plaats meer voor hem is. Laatst nam het busje onverwacht een afslag en vervolgde zijn weg over onverharde, slechte wegen. Een omweg, maar ja, wat doe je als je gewaarschuwd bent dat er controle is en er zitten 20 mensen in je busje. Omrijden dus. Als iemand achterin moet uitstappen, moeten ook een aantal mensen die er voor zitten uitstappen om ze er langs te laten. Nederland zouden de busjes al 100 keer afgekeurd zijn.

Gevaarlijk?

Er zitten sowieso veel gaten en kuilen in de wegen, zowel binnen als buiten de stad. Je moet dus altijd goed opletten als je ergens loopt.

Gevaarlijk?

Een weg oversteken zonder zebra pad, maar wel veel verkeer. Eerst de eerste rijbaan en dan de tweede en goed opletten of de bestuurder stopt.

Gevaarlijk?

Een weg oversteken zonder zebra pad, maar met wel veel verkeer: Eerst de eerste rijbaan en dan de tweede en goed opletten of de bestuurder stopt.

Gevaarlijk?

Een kind van 7 haalt een half scheermesje uit zijn zak om zijn potlood te slijpen. Wat overigens prima lukt!

Gevaarlijk?

Je moet gewoon goed opletten. Geen onnodige risico’s nemen.

En je vooral niet gedragen als en denken als een Nederlander!

De slang is gelukkig dood…. En de ‘man among men’ heeft zijn hoofd nog. 😊

Onderweg naar het zwembad, met Tamar en de kinderen, stopte de auto ermee. Een emergency, een noodgeval! De ambulance pikte ons op en bracht ons naar het zwembad. 😂

Naar het Noorden

Maandagochtend vroeg vertrok ik op weg naar Namasale – Amolatar. Moses die een school heeft in Kawempe – Kampala komt uit deze omgeving en is ook daar een school begonnen voor de kinderen die anders heel ver moesten lopen naar een school. Het huidige gebouw is een ‘modder gebouw’, maar de bedoeling is dat er een stenen gebouw komt.

Hij had me gevraagd om ook daar een workshop te geven. Prima, maar dan wilde ik dat wel graag combineren met Otoro – Dokolo en Asamuk – Amuria. Dat zou veel tijd besparen, want de afstand naar deze plaatsen zou dan telkens ongeveer 2 uur zijn, de afstand vanaf Mukono is minstens 6 uur. Moses wilde wel rijden. Gelukkig kwam ik er op tijd achter dat hij geen auto had, maar had bedacht dat ik wel achter op de motorfiets mee kan. Naar de ferry was het maar 2 en een half uur. (Wat dan altijd langer blijkt te zijn.)  Dat zag ik toch echt niet zitten. Langs de ‘grote weg’, over onverharde wegen, zonder helm en met alles wat ik mee sleep voor workshops. Na Amolatar konden we dan met openbaar vervoer. Dat kost echter heel veel tijd en in dit deel van Uganda proppen ze heel veel mensen in een taxibusje. Ook dat was me toch echt te gek. Gelukkig kon de vertrouwde taxi chauffeur Jimmy mee!

Na Namasale sliepen we in een hotel in Amolatar. Er was stroom, maar dat viel uit. Toen we gingen eten was het terug en barstte de muziek los, oorverdovend! Het eten zou met 30 minuten klaar zijn. Na een uur zijn we naar een rustiger plek gevlucht. Er werd een tafel gebracht en na 2 uur wachten kwam eindelijk het eten. Er was water aangesloten, maar ook dat werkte niet. Kennelijk hadden ze daar al op gerekend, want er stonden emmers water klaar. Van de wc bril was nog maar de helft over en het muskietennet paste niet echt. Echt Ugandees 😊. Maar het bed lag lekker! Jimmy’s was nog nooit in Amolatar geweest maar zijn grootvader was vroeger secretaris van het district . Jimmy vond een weg naar hem vernoemd en aan het ontbijt ontmoetten we iemand die verhalen over zijn grootvader vertelde. Moses vertelde ook veel over de omgeving. Erg interessant allemaal! De volgende dag gingen we naar Otoro, waar ik al verschillende keren ben geweest. Via Awany Peter hebben we mensen in deze omgeving, de afgelopen jaren, kunnen helpen met voedsel. Dit werd erg gewaardeerd. De mensen zagen dat Awany Peter  het eten deelde en niet voor zichzelf hield. Daarom werd hij gevraagd om voorzitter van het district te worden. Terecht, want het is een man die zich voor honderd procent inzet voor de gemeenschap.

Woensdag ging ik langs bij het project ‘read for life’ in Gulu. Een stel dat op Noah’s Ark heeft gewerkt, woont en werkt daar nu vlakbij en geven onder andere onderwijs aan een groep kinderen. Julia ging daarom graag mee. Interessant en we hebben ideeën en materialen uitgewisseld. En erg leuk om elkaar weer te ontmoeten.

Voor donderdag stond Asamuk – Amuria op het programma en daarna de reis van 6 uur terug naar huis! We hebben heel veel kilometers afgelegd over onverharde wegen. Een gebied met veel armoede en problemen, maar het Ugandese platteland is prachtig. Ik kwam weer thuis met veel indrukken, mooie verhalen, mooie herinneringen en heel veel stof!

Onderweg hoef je je niet te vervelen. Er is vanalles te zien! ‘Moddervissers’, een jager met een ??, op weg naar de markt, enz.

Het middelpunt van Uganda. Hierop staan de namen van alle stammen.

Namasale

Otoro (Kwera Dokolo)

Asamuk (Amuria) Een voorbeeld les. Ik had voor alle kinderen een letter voor de start activiteit, ophalen van kennis. Daarna leerden ze de ‘h’: Als je lang genoeg ‘hopt’ wordt je moe, je gaat hijgen en zo kom je bij de ‘h’. met gebaar en lied. Bij ‘woorden maken’ mochten de teachers laten zien wat ze konden.

Het verhaal van Samuel en Mtoto Afrika

Samuel werd geboren toen zijn moeder nog heel jong was en nog op school zat. De datum van zijn geboorte weet ze niet meer. Het leven was zwaar voor zijn moeder en het was moeilijk voor haar om voor Samuel te zorgen. Vader kwam af en toe langs, maar vertrok weer toen zijn vrouw zwanger was. Hij bleek meerdere vrouwen te hebben. Ze vond ergens een baantje in het huishouden en ze bracht Samuel en zijn broertje naar familie. Hun zusje ging ergens anders heen. In Uganda is het niet ongebruikelijk dat kinderen een tijdje bij familie wonen. De tantes waren echter al oud. Ze konden het niet meer aan en besloten om de kinderen bij hun grootvader te brengen. Opa dronk teveel en kon en wilde niet voor de jongens zorgen. Hij bracht ze bij hun vader, die in de sloppenwijk Katanga woonde met een andere vrouw, die later bij hem weg ging. Hij verdiende wat geld met de verkoop van matoke (bananen om te koken) en liet de jongens meestal alleen. Ze gingen niet naar school en leefden van het eten dat ze vonden in het afval.

Een Moslimvrouw trok zich het lot van de jongens aan. Zij was als een oma voor de jongens en ze bracht ze naar een kerk, naar een programma voor weeskinderen, waar ze ook naar school konden. Na de oorlog (Idi Amin) kwamen er hulpverleners uit Canada. Ze vonden een kind dat zat ze zingen langs de kant van de weg. Het kind had een mooie stem en het ontroerde ze. Zo werd het plan geboren om een koor te beginnen. Deze kinderen konden een stem zijn voor alle kwetsbare kinderen. Toen ze op de school kwamen verstopte Samuel zich want hij had gehoord dat blanke mensen geesten waren. Hij werd gevonden en werd terug gebracht naar de klas. Hij vroeg: ‘Gaan ze me niet koken?’ Ze waren echter erg lief voor hem en na een knuffel voelde hij zich veilig. Zo kwam Samuel bij het African Children Choir. Om met het koor naar het buitenland te kunnen, moest zijn vader wel toestemming geven. Samuel mocht gaan, maar zijn broertje niet. Waarom was niet duidelijk. In de VS en Europa trad het koor op en ze vertelden hun verhalen. Op deze manier werden er sponsors gevonden en Samuel kon verder leren. Zijn moeder ging naar de kinderen op zoek, toen ze niet meer de familie bleken te zijn, en kwam er achter dat vader ze in de steek had gelaten.. Toen de Moslim oma op sterven lag vroeg ze naar de moeder van de jongens en zei: ‘Ik geef de kinderen weer aan jou terug.’ Samuel heeft nu een goede relatie met zijn moeder. Ook met zijn vader heeft hij nog wel contact, maar deze gaat nog steeds van vrouw naar vrouw met zwangerschappen tot gevolg, terwijl hij weet dat hij HIV positief is.

De liefde van de hulpverleners die Samuel ervaarde had een grote impact op hem en hij besloot dat hij terug wilde geven wat hij had gekregen. Hij studeerde maatschappelijk werk en werkte o.a. bij Helping Hands. Daar werkt hij nog parttime om een inkomen te genereren, maar daarnaast runt hij nu Mtoto Afrika. (Mtote betekent kind.) Mtoto zet zich in voor gezondheidszorg, onderwijs, leiderschap en het ontwikkelen van vaardigheden en talenten in de gemeenschap. Ik ontmoette hem 2 jaar terug op een school en toen vroeg hij of ik een workshop voor de scholen waar hij mee werkt. Naast zijn werk in Nansana bij Kampala heeft hij een project in het noorden. Daar heeft Mtoto een stuk land van de overheid gekregen om daar een centrum voor de omgeving op te zetten. Samuel is een gedreven en enthousiaste man die veel voor de gemeenschap betekent. Hij staat dicht bij de mensen, met beide benen op de grond. Een inspirerende man die zich volledig inzet voor de kansarmen in de gemeenschap. Hij weet waar hij het over heeft want hij heeft het als kind zelf meegemaakt. Mooi om te zien wat voor impact het kan hebben als een kind geholpen wordt. Degene die geholpen is, helpt op zijn beurt weer anderen. Gelukkig dat die verhalen er zijn en dit is er één van!

De school en omgeving

De workshop

Een van de enthousiaste vrijwilligers van Mtoto, die zijn lichamelijke beperking liever ziet als een ability, een bekwaamheid. Ook hij verteld zijn verhaal. Hij heeft een boekje geschreven over leiderschap. Niet alleen in een organisatie maar ook in bijvoorbeeld een gezin. Binnenkort hoopt hij af te studeren.

‘Foto me!’

‘Aunti, foto me!’ ‘Aunti maak een foto van me.’ Kinderen willen graag op de foto en gaan er liefst mooi voor zitten, terwijl ik liever spontane foto’s maak. Niet alleen kinderen willen graag op de foto, maar volwassenen kunnen er ook wat van! Bijvoorbeeld na een workshop moeten er foto’s gemaakt worden.

Daarom de foto’s van deze week. Ik was weer 2 dagen in Kalagala. Op een gegeven moment stonden ineens de leerkrachten op, pakten spullen op het bureau en de tafels en brachten het naar een kast of

tafel aan de andere kant van het lokaal. Ik vroeg mezelf af of het erg interessant was wat ik vertelde, toen het ineens begon de regenen en te waaien. En niet alleen buiten! Er zat geen glas in de ramen en al gauw waaide er van alles door de klas en werd het nat tot ver in het lokaal. Ik kon nog net mijn spullen veilig naar de andere kant brengen.

Omdat de school nog niet af is, is het kantoor buiten. Een tafel en een stoel en klaar. Maar er wordt geveegd, dat dan weer wel.

We gingen nog even langs bij de visvijvers, waar een restaurant wordt gebouwd. Zelf je eigen maaltje vangen! Weer een fotomoment! En ik moest toch echt even op de foto bij de bloemen uit Nederland. Eerst een sessie alleen, daarna met Agnes en daarna met Agnes en haar moeder.

Verder was ik voor workshop in Lubowa. Ik bleef er een nachtje slapen. Er was een kamer voor me, self contained, dwz met eigen badkamer. Er hing een mooie douchekop, maar het water was niet aangesloten, dus ik moest het doen met jerrycans met water. Ook het toilet moest ik ‘self’ doorspoelen. Maar, het was een lekker bed!

Ook deze twee dagen heb ik me weer prima vermaakt met de leerkrachten. We zijn lekker actief bezig geweest en hadden ‘fun’.

Het netwerk is vandaag minder actief, dus hier laat ik het voor deze keer bij.

Groeten uit Uganda van Ineke

Lezen en spelen

Er kwam een vader van een kind van 5 met een klacht: ‘Mijn kind zit nu 2 weken op school en hij kan nog steeds niet lezen. Ik vroeg hem een stukje uit de Bijbel voor te lezen, maar dat kan hij niet. Maar kijk, deze zinnen heeft hij allemaal geschreven. Hoe kan hij dat hij niet kan lezen? Ik wil het schoolgeld dat ik heb betaald terug.’ Harriet, hoofd van de kleuterschool legde hem uit: ‘We kunnen geen wonderen doen. Naschrijven van een paar zinnen betekent niet dat je kunt lezen. Aan het eind van Top Class kan u kind eenvoudige woorden lezen en hij leer verder lezen in P1. Op een andere school zal hij ook niet in 2 weken leren lezen. Sterker nog de kinderen leren hier op school echt lezen en dat is nog niet op alle scholen zo. Als u echt denkt dat uw kind beter naar een andere school kan gaan, dan moet u dat doen, maar schoolgeld wordt niet terug betaald. Hij is hier al een paar geweest en heeft ook te eten gehad. Het is uw keus. Na het ook nog even bij de administratie geprobeerd te hebben droop de man af en besloot om zijn kind toch maar hier te laten.

Het blijft lastig. Veel ouders willen dat hun kind op driejarige leeftijd leert lezen. Daar betalen ze schoolgeld voor. Gisteren, tijdens een workshop vertelde een teacher die met Jolly Phonics werkt hoe hij zijn lessen voorbereid. Een teacher had een vraag: ‘Hoe doe ik dat ik baby class (3 jarigen)?. Nou, niet dus. Gelukkig kan ik nu ook verwijzen naar een artikel uit een Ugandese krant waarin staat dat veel kleuterscholen de verkeerde lesstof aanbieden, namelijk de lesstof voor P1 en P2. Dus veel teachers bieden 3 jarigen de lesstof aan voor 7 jarigen. Tijdens een workshop vraag ik vaak: ‘Wat gebeurt er als ik tegen een kind van 3 maanden oud zeg ‘sta op en loop’. ‘Dat kan niet’, vinden ze allemaal. ‘Maar als ik het dan heel veel keer herhaal?. ‘Nee, het kind gaat niet lopen’. ‘Waarom niet?’ Het kind is er nog niet aan toe’. ‘Precies, en een kind van 3 jaar is nog niet aan lezen toe’. En dan kun je een les heel veel keer herhalen, maar het gaat niet lukken! Laat ze spelend en ontdekkend leren! Teachers verwijzen dan vaak naar hun Learning Framework, het plan voor de kleuters. Nu is dat plan helemaal niet verkeerd, maar je moet het wel goed lezen. ‘Kinderen leren de geluiden kennen van dieren’ is wat anders dan de letter klanken aanleren!

Op New Horizon hadden we de afgelopen 6 weken 4 stagaires. Leuke meiden, die ik gelukkig, veel met de kinderen heb zien spelen!

Tijdens de workshop op Yes and Amen hebben we ook lekker gespeeld. Er waren 59 teachers aanwezig en de meesten werken al met Jolly Phonics. Naast het ophalen van de kennis kon ik daarom veel aandacht besteden aan het actief zijn als leerkracht en hoe de kinderen te betrekken bij de les. De teachers deden actief mee en lieten hun creativiteit zien. Het was een geslaagde dag😊

Een van de opdrachten: Iedereen krijgt een kaartje met een letter. Zoek iemand met dezelfde letter. Bedenk samen 10 woorden met deze letter en zoekt minimaal 1 voorwerp dat hiermee begint. Er werd vanalles gevonden, van een aks, een jerrycan, een stuk ‘timber’, een mat, enz!

Woorden met een b, o.a. boy met een s is de boy een sun

Na de workshop: het fotomoment

Site gebouwd met WordPress.com.

Omhoog ↑